Tomasz GajewskiNordic walking ma w Polsce problem wizerunkowy: kojarzy się z powolnym spacerem z podpórkami. Tymczasem poprawna technika angażuje 90% mięśni ciała i podnosi spalanie o 20-40% względem zwykłego marszu — bieganie bez obciążania kolan, tyle że w cenie spaceru.
Cała tajemnica: odepchnięcie
Kijek nie ląduje przed stopą jak laska — wbija się skośnie za linią bioder i służy do odepchnięcia. Ręka prowadzi ruch od barku, jak w energicznym marszu, a na końcu odepchnięcia dłoń otwiera się, oddając kijek paskowi rękawicy. To otwarcie dłoni jest testem: kto ściska rączkę cały czas, ten jeszcze spaceruje z patykami.
Nordic walking w liczbach
Opracowanie: CandyPandas.pl
Sprzęt bez przepłacania
Kije do nordic walking (nie trekkingowe — to inna dyscyplina!) mają rękawiczkę zamiast pętli i groty z gumowymi butami na asfalt. Dobre stałe kije kosztują 80-150 zł; składane są wygodne w transporcie, ale lubią klekotać. Długość: wzrost × 0,68, zaokrąglone w dół — przy 170 cm wzrostu to kije 115 cm.
Efekty, których można się spodziewać
Regularne 3-4 marsze tygodniowo po 45-60 minut to realnie: mocniejsze plecy i ramiona (rzadkość w treningach cardio), odciążone kolana i biodra, tętno w strefie zdrowego wysiłku bez zadyszki. Dla osób wracających do formy po przerwie lub z nadwagą — trudno o lepszy punkt startu.
Trzy błędy początkujących
Kijki lądujące przed stopą (hamują zamiast napędzać), sztywne barki podciągnięte pod uszy, i krok „pasywny” — bez wydłużenia. Jedna lekcja z instruktorem albo uważne wideo potrafi oszczędzić miesięcy utrwalania złych nawyków.
Werdykt
Sport, który wygląda niepozornie i właśnie dlatego jest niedoceniony. Kije za stówkę, park za darmo, technika w jeden weekend — a mięśnie pracują komplet.