Pizza z kalafiora — spód bez grama mąki, który trzyma się w dłoni i broni w smaku

Internet jest pełen zdjęć pizzy z kalafiora i pełen ludzi, którym rozpadła się w rękach. Różnica między sukcesem a warzywną plackowatą porażką sprowadza się do dwóch rzeczy: wody i sera. Rozpracowaliśmy obie.

Składniki (spód 28-30 cm)

• średni kalafior (~600 g różyczek),
• jajko, 80 g startej mozzarelli do ciasta + porcja na wierzch,
• 2 łyżki mąki migdałowej lub parmezanu,
• oregano, sól, czosnek granulowany.

Wykonanie — z dwoma punktami krytycznymi

Kalafior blendujemy na „ryż”, potem 5 minut w mikrofali lub na parze i studzimy. Punkt krytyczny numer jeden: odciskanie — przez ściereczkę, porcjami, do bólu przedramion; im suchszy kalafior, tym mocniejszy spód. Mieszamy z resztą składników, rozpłaszczamy cienko na papierze i — punkt drugi — podpiekamy sam spód: 220°C, 15-18 minut, aż zbrązowieje na brzegach. Dopiero wtedy sos, ser, dodatki i jeszcze 8-10 minut.

Czego się spodziewać

Uczciwie: to nie jest neapolitańska pizza i udawanie inaczej psuje zabawę. To chrupko-serowy placek warzywny o pizzowym charakterze — bardzo dobry we własnej kategorii. Kawałek trzyma się w dłoni (jeśli odciskaliście uczciwie), a cały spód to około 500 kcal zamiast 1200 z klasycznego ciasta.

Makro na cały spód z serem

Około 850 kcal, 55 g białka, 20 g węglowodanów — połowa pizzy syci jak pełny obiad. Bez glutenu z natury, keto-zgodna, koszt: 14-18 zł.

Skróty dozwolone

Mrożony kalafior zblendowany po ugotowaniu działa równie dobrze i bywa tańszy; gotowy mrożony ryż kalafiorowy z dyskontów skraca robotę o połowę — odciskania i tak nikt wam nie daruje.

Werdykt

4/6 jako pizza, 5/6 jako osobne danie. Robota przy odciskaniu jest realna — ale to jedyna cena za pizzę, po której nie trzeba drzemki.